Beste Leo,
Genoten van jullie optreden in het Vondelpark zondag 17 augustus. Muziek roept duidelijk vele herinneringen op. En soms raakt het je nog wat extra. Hier een niet te korte bijdrage met een enkele aanvulling, wat reclame en wat tips.
Crossroads: In je verhaal (Vondelpark) spreek je over Eric Clapton en The Powerhouse.
De eerste serieuze band van Eric Clapton was natuurlijk The Yardbirds. Een band die zich steeds meer op 'single-luck' concentreerde, dus commercieel. Een reden voor EC om er mee te stoppen. Kort daarop belde John Mayall hem voor een auditie. Clapton in 'Survivor' van Ray Coleman: "He was very good in that he'd listen to me about music, one of the first people, apart from Ben [Palmer] who did". Mayall, ruim tien jaar ouder, was ook zoiets als een 'vaderfiguur' voor de jonge Clapton (allemaal wat kort door de bocht..).
Hij trok ook in bij Mayall, bekend in het circuit om zijn grote blues platen (78 toeren) verzameling. Daar kreeg de blues en haar originele vertolkers vat op Clapton. Hij heeft maar een jaartje bij JM gespeeld, kreeg snel de kriebels van deze pur-sang leider. Er werd achter zijn rug om aardig gedold om JM. Niet echt goed voor de relatie was ook dat toen Clapton later bij JM langskwam, de deur door Clapton's vriendin werd geopend. Clapton kwam steeds vaker niet opdagen of trok er een tijdje tussenuit. In dat licht moet ook 'The Powerhouse' worden gezien. Dit was een 'tussendoor' bandje dat je praktisch als springplank naar (The) Cream mag beschouwen. In die periode (maart 1966) speelde Clapton nog bij John Mayall maar was het (hem) al duidelijk dat daar een einde aan zou komen. Bij verschillende optredens van JM speelde Jack Bruce mee soms zelfs Ginger Baker. De opnames voor Elektra van Eric Clapton and The Powerhouse verschenen op een bijzondere 'various artists' LP: "What's Shakin'" (toen ik eind jaren zestig een plaat mocht kopen van mijn vader pikte ik deze er uit, meer vanwege de term 'Blues' in Paul Butterfield Blues Band, ook op die LP). Eén van die tracks is Crossroads. Met Jack Bruce en Steve Winwood. Oorspronkelijk zou Ginger Baker drummen maar die kon zich niet vrijmaken. Deze 'supergroup' met verder Pete York, Paul Jones ea bestond alleen voor deze opnamen; de LP kwam pas jaren later in Engeland uit.
Het album John Mayall and The Bluesbreakers with Eric Clapton kwam een week na Clapton's vertrek bij Mayall in de winkels. Een mijlpaal zowel wat betreft de tracks (met verwijzing naar de oorspronkelijke uitvoerder cq schrijver!), als ook de opnametechniek, de solo's van Clapton en zijn eerste vocale bijdrage. Hij heeft zondermeer veel aan zijn tijd bij Mayall gehad. Ook Mayall heeft het geen windeieren gelegd. Die wordt heden ten dage nog steeds niet moe om fans of journalisten alles te vertellen over die paar maanden. Wel weer apart, of is dat A&R, is dat ze pas officieel weer samen optraden in Liverpool (2003) tgv Mayall's 70ste verjaardag (incl.Mick Taylor). John Mayall had daar al veel vaker een poging toe gedaan. Overigens: dit is nou echt een plaat waar je als je de sensatie wilt beleven uit die tijd, je de originele mono uitvoering moet beluisteren!
- Peter Green die tijdens een van Clapton's spijbel avonden Mayall toeschreeuwde dat hij wel kon invallen, dat ie zelfs beter was kreeg die kans. Toen EC na drie dagen terugkwam kon Peter weer gaan. Maar verving definitief Clapton toen deze Cream startte. De naam van de band 'Fleetwood Mac' viel als eerste als titel van een opname die Peter Green als kado van JM mocht maken. Op de obscure 'Thru The Years' Lp van JM staan trouwens 3 tracks zonder JM: Peter Green - John McVie -Aynsley Dunbar (Fleetwood Mac in de maak..)
- Op een privé label van JM staan opnames van één van zijn eerste groepen, die hoe toevallig The Powerhouse Four heet. (1957).
Nog een paar namen Leo om, wat mij betreft, niet te vergeten, jij kan er vast wat moois van maken: Michael Bloomfield: witte jongen die niet alleen spreekwoordelijk (!) met gevaar voor eigen leven zich in de Juke Joints begaf om daar 'blues' te vinden. Speelde met Big Joe Williams, Yank Rachell, Sleepy John Estes en anderen, maar natuurlijk ook met Paul Butterfield als backing band van Bob Dylan bij zijn sensationele 'goes electric' optreden! Veel moois, treurig einde.
- Dan SPIRIT. Met Randy California (speelde onder eigen naam Randy Wolfe met BB King, en in het begin met Jimi Hendrix). Werd ook een beetje Hendrix kloon en gaf op fantastische Rockpalast (eind zeventig?) prachtige show met kale veel oudere 'stiefvader' Ed Cassidy op drums en John Locke. Helaas, zet maar in het boekje van Ricky: ook dood, verdronken. Bij het redden van zijn zoon.
- En dan nog een korte hint naar een mooie 'Soul Rocker' Mitch Ryder. Leerde hem pas kennen tijdens een Rockpalast nacht. Zette (dronken) de hele zaal voor schut. Kon van de platenmaatschappij na optreden direct vertrekken. Volgende ochtend zowat letterlijk op het nippertje uit het vliegtuig geplukt door dezelfde platenbonzen: uit heel europa kwamen reacties: wie die fantastische muzikant was, waar platen te koop waren etc. En dan te bedenken dat hij lang daarvoor gedoemd was als Elvis kloon in Las Vegas shows weg te kwijnen (zie zijn heel oude platen). En na een hardrock avontuur met Detroit anoniem geraakt tot dit optreden.
Ten slotte, het kon niet uitblijven: in september en october zo'n 11 optredens van John Mayall in Nederland. Onder andere Carré. Het kan wel eens zijn afscheids tour blijken te zijn! http://johnmayall.com/
Bye, Robert
|
