Hoi Leo,graag via deze weg wil ik je bedanken om de reden dat je muziek weer de diepte teruggeeft, waardoor het hopelijk weer minder een consumptief product wordt, die onnadenkend wordt opgegeten als een hamburger bij een grote fast -food keten.
Daarnaast heb ik wel een vraag over een waanzinnig domme plaat die ik toch zoek maar niet kan vinden
Het was een parodie op de tennisser Mac enroe. Een zin was: jumpdust/everybody could see there was jumpdust.
Ik hoop dat je je kennis blijft overdragen.
Gr. Marco Ruijgrok.
Reactie Leo
Dat was Chalk Dus (the Umpire Strikes Back) van The Brat. Best een domme plaat inderdaad :-)
Afzender: Marco Ruijgrok
Dark End
Goedenmiddag,
Ik heb vandaag het boek grijsgedraaid gehaald en heb direct de cd in mijn computer gedaan. Nu zit ik te luisteren naar het nummer The Dark End Of The Street van James Carr en valt mij in het begin op dat de intro heel erg overeenkomt met de intro van het nummer Midnight Special van Creedence Clearwater Revival.
Met vriendelijke groet Ronald Reinders
Afzender: Ronald Reinders
The Night They Drove Old Dixie Down auf deutsch
Hoi Leo,
Enkele maanden geleden hoorde ik een wel heel verrassende versie van The Night They Drove Old Dixie Down op de duitse radio. Een zekere Juliane Werding heeft er in 1972 een hit mee gehad in Duitsland. Haar versie heet; Am Tag, als Conny Kramer starb. Deze wilde ik je toch niet onthouden voor het geval deze nog niet bij je bekend was. Zie ook de video op YouYube.
Ik ben trouwens al een tijdje op zoek naar een popforum op internet met als thema; graven in de pophistorie. Weet jij er een?
Afzender: Ruud Cox
een vraag
Beste Leo Al jaren wil ik wat weten maar kom er niet achter. Het gaat over het nummer Bedtijd van Theu Boermans en de groep op de lp Asfalt Gigolo Als componisten staan vermeld John/Taupin maar ik ben dit nummer nergens tegengekomen op een plaat van Elton.Zou U of een van de mensen die dit leest mij een antwoord kunnen geven??? bedankt alvast Koos van Driel Voor eventuele antwoorden ik sta onder mijjn naam op you tube en dan lees ik het wel bij de reacties
Reactie Leo
Het is Ticking, het nummer staat op het album Caribou (1975).
Afzender: koos van driel
maverick
Beste Leo,
Een paar tips:
Michael Hurley maakt al een kleine veertig jaar platen. Ooit deel uitmakend van het totaal losgegeslagen bandje The Holy Modal Rounders maar al snel op het solopad. Zijn werk is niet al te makkelijk verkrijgbaar, voor zijn platen worden forse bedragen neergeteld. Long Journey, één van zijn beste platen is bij Rounder uitgebracht. Bizarre, humoristische liedjes. Een echte maverick (misschien een leuk uitgangspunt voor één van je volgende bundels). Andere mooie mavericks zijn natuurlijk David Ackles, Scott Walker en de nog altijd springlevende Fugs (met all American antiheld Tuli Kupferberg in de gelederen)
Een soultip: Howard Tate is weer opgedoken. Ik heb zijn comebackplaat nog niet gehoord maar zijn klassieke werk (met Jerry Ragavoy) verdient zo veel mogelijk aandacht.
Nou ja, een mooi 2008 toegewenst en veel plezier met het schrijven van je volgende boek.
Rob
Afzender: rob bloemkolk
Hetfield
Ha Leo,
Misschien ben ik al de zoveelste die het zegt, maar in je boek heb je het over James Hatfield van Metallica en dat moet toch echt Hetfield zijn.
grt>Martin
Afzender: Martin
interessante cd's/onbekende artiesten
Hallo Leo,
nooit hoor ik iets van de volgende drie artiesten op tv of radio terwijl deze mijns inziens wel het beluisteren waard zijn. Ik vroeg me af of de cd's die ik noem bij jouw bekend zijn. Zo ja zou je dan misschien een keer aandacht aan een van deze drie artiesten kunnen schenken? Zo nee dan zijn ze voor jou als popliefhebber zeker de moeite waard denk ik. Als eerste The Action-rolled gold, een bandje uit de jaren zestig (je favoriete tijdperk) met een aantal prachtige nummers waarvan een aantal in die tijd hits geweest zouden kunnen zijn, op de een of andere manier hebben ze de boot gemist. Sommige nummers zijn zeker vergelijkbaar met het werk van bijv The Move en andere Britse bands uit die tijd. Het is een beetje psychedelische muziek alleen jammer dat de kwaliteit van de opnames niet geweldig is. Als tweede The Montrose Avenue-thirty days out uit 1998 op het Columbia label, een geweldige rock band met op deze cd 12 vlot geschreven nummers met doordachte harmonieen en vocalen. Als laatste maar voor mij de belangrijkste Chris Rainbow met de cd looking over my shoulder. Eigenlijk heet hij Chris Harley maar in die tijd was Steve Harley al bekend dus noemde hij zichzelf Chris Rainbow. Hij is bekend van z'n werk met Alan Parsons Project en Camel maar dit vergeten juweeltje hoor ik nooit iemand over terwijl dit echt een geweldige cd is. Prachtige gelaagde nummers, een aantal wonderschoon met in sommige nummers duizelingwekkende vocalen en de hele plaat is echt een bewijs van 's mans vakanschap met voor die tijd een fantastisch mooie produktie. Dit klinkt nogal hoogdravend maar deze cd verdient niet minder. Leuk voor jou als Beach Boy fan om te weten: deze man is zelf ook een bewonderaar van Brian Wilson en heeft één nummer speciaal aan hem opgedragen en heet Dear Brian. Ik heb indertijd de plaat gehad maar de cd is helaas niet meer verkrijgbaar. (mocht je geinteresseerd zijn en de cd niet in de archieven hebben) Er is wel een cd met verzameld werk en volgens mij is die nog steeds te koop via internet in Engeland. Als je het leuk vindt dan kan ik je ook wel een keer het nummer Dear Brian opsturen zodat je dat kunt beluisteren als kennismaking.
Groeten Willem
Reactie Leo
Ik ken Chris, althans zijn muziek. Het nummer Dear Brian heb ik wel eens in het programma For the Record gedraaid. De andere namen die je noemt ken ik niet - ik ga zoeken.
Afzender: willem gobel
rammstein
Hallo Leo,
bedankt voor je geweldige uitleg in de afgelopen dagen. Ik heb weer eens wat op gestoken. Wat mij opvalt is dat wat er op bijv. You Tube gebeurt nauwelijs aandacht krijgt of ik moet iets gemiste hebben. Ik doel op de ontwikkeling van de eigen gemaakte mixen. Er is nl. een mix van Rammstein met Sharleen Spiteri. Klinkt heel goed. De mebedded url stuur ik je mee , ben benieuwd of je het wel aardig vindt. Het nummer heet Don' t die before i do/stirb nicht vor mir.
Afzender: Luc van Dam
P.J. Proby
Hey Leo!
Ik moet bekennen dat ik je nog maar net ontdekt heb, maar wat ik zie, is OK! Je bezit de uitzonderlijke combinatie van kennis van zaken en lef!
Ik denk dat ik een tip voor je heb waar je wat mee kan. Voorwaarde is wel dat je P.J. Proby ziet zitten. Volgens mij kan dat niet anders...
De P.J. Proby Story is een interessant verhaal. Zoals je ongetwijfeld weet heeft P.J. Proby een enorme impact gehad op de ontluikende popmuziek van de jaren zestig. Hij heeft zijn roots in het Hollywood van Eddy Cochran, Sharon Sheeley en Elvis. In 1964 kwam hij naar Engeland en was hij de eerste die wat power bracht binnen de brave quasi-langharige Engelse pop scène. Zijn op James Brown geënte show met veel bloed zweet en tranen, was something else! Hij was gekleed in een blauw velours stretch pak en droeg schoenen met gespen. Hij was de eerste man in de 20ste eeuw die een paardstaart had. Hoeveel mannen met paardenstaart nu, zouden dit weten? Het publiek werd wild en de Britse autoriteiten werden bang! Toen hij bij de knieën uit zijn fluwelen broek scheurde werd hij onmiddellijk verbannen van tv en theaters en Tom Jones werd op zijn plaats geschoven in de Cilla Black Tour. P.J. onderkende niet de ernst van wat er gebeurde en dit kostte hem zijn carrière en bijna zijn kop. Hij raakte stevig aan de drank maar bleef altijd muzikaal actief en was zeer divers. Hij was altijd een controversieel persoon en manifesteerde zich van veel kanten. Hij was rocker, ballad singer, theater man, alles wat je maar kan bedenken. Zo maakte hij een lp met de toekomstige Led Zeppelin, met een paar blues nummers waar je kippenvel van krijgt!
Als een van de weinigen uit de pop scène gebruikte hij geen drugs; maar alcohol des te meer! Ruim 15 jaar geleden was hij bijna dood en kon je hem opvegen. Hij kreeg een paar hartstilstanden en stopte definitief met alcohol. Je raadt het al: P.J kwam terug als een Feniks en is nu sterker dan ooit. Met zijn 69 jaar geeft ie een show waar je stijl van achterover slaat. Ik herontdekte P.J. een jaar geleden pas en ik wil de wereld hem niet onthouden! Ik heb hem nu vaak live gezien en mijn man en ik zijn nu bevriend met hem. Ik ben zijn onbetaalde tour photographer, personal assistant en promotor. Hij heeft geen manager en moet alles zelf regelen.
Mijn streven is een optreden van P.J. Proby in Nederland! P.J. is er klaar voor. Ik sta op de Noordermarkt in Amsterdam en draai hier ieder marktdag de hele dag P.J. Proby. Ik heb al honderden reacties van mensen gehad die naar een optreden zouden willen komen. P.J. Proby is niet zo onbekend als je zou denken! Er is maar een probleem; de Nederlandse theaters , zoals Paradiso en de Melkweg durven niet! Misschien zou dat veranderen als jij je tanden in P.J. Proby zou zetten!
Ik ben er van overtuigd dat je hier geen spijt van zou krijgen. P.J. is de meest fascinerende, magnetische persoonlijkheid die ik ooit heb ontmoet en bovendien best toegankelijk als hij je ziet zitten. Ik zou je zo bij hem kunnen brengen – hij woont in Midden Engeland- en je zou gastvrij onthaald worden in zijn bizarre huis! Hij kan je bovendien alles vertellen over de popscene in Londen in de Sixties. Materiaal tot schrijven te over!
Het is onmogelijk om je alles te vertellen in een paar zinnen. Als je me mailt of belt kunnen we hierover brainstormen! Ik ben bezig met een website www.houseofproby.com en je kunt ook even Proby zoeken op YouTube. Ik lees dat je Aretha Franklin’s versie van You’ll Never Walk Alone een van de mooiste vindt die je ooit hebt gehoord. Misschien vind je dit wel de allermooiste versie? http://www.youtube.com/watch?v=9zcLS1IZBZU
Een powerful 2008!
Vriendelijke groet,
Manja Dolan
Afzender: Manja Dolan
covers zijn altijd beter dan het origineel
In je boek wordt You 'll never walk alone beschreven. Het verhaal zoals dat in de BBC documentaire The Sweetest Sounds 2 werd verteld kwam 2 jaar geleden op VPRO. Daaruit herinner ik me de geschiedenis van dit nummer hoe de functie en betekenis van dit nummer verschoof: na Caroussel als solidariteitslied voor vrouwen die hun oorlogsmannen moesten missen En een leven dat dit nummer in voetbalstadions ging leiden zoals door jou beschreven (maar niet te verklaren?) De versie van Aretha Franklin lijkt behoorlijk geinspireerd op de zeldzame opname van Louis Armstrong speelt en zingt met all stars in 3/4 of 9/8 Rodgers favoriete europese maatsoort interessant storypunt als muzikant ben ik hier mee bezig is totaal onvergelijkbaar met het platte van Gerry and the Pacemakers. zie ook http://dippermouth.blogspot.com/2007/08/celebrate-armstrongs-birthday-with.html ps.Het is zeer interessant al die details en info rondom plaatopnames en artiesten die je brengt. Top 2000 a gogo is door jou meer waard. Ook de keuze om steeds een andere uitvoering te vertonen op TV. Dank
